KahveRengiNeRenk

BAYRAM

2009-09-21T01:01:00.001+03:00

Küçük Kuzu Dört Yaşında :)

2009-08-08T13:17:00.004+03:00

Sevgili küçük kuzucuğum;

Sen şimdi dört yaşında oldun...
Dört yıl önce çok sıcak bir yaz günü aldım seni kucağıma... İkinci kez anne oluşum, iki çocuklu anne oluşum, seninle birlikte kalbimin yanında bir kalp daha doğuruşum dört yıl önce çok sıcak bir yaz günüydü...
İkinci kez anne olan herkes yaşamıştır “ya ilki kadar çok sevemezsem” korkusunu... Ya da çok çok seversem ilkinin sevgisinden mi çalacağım endişesini...
Meğer anne her çocuğuyla birlikte bir kalp daha doğuruyormuş... Önce gelenin sevgisinden zerre kadar eksilmeden sonra gelene tüm kalbini verebilmek için...
Ah kuzucuğum seni kucağıma aldığım an, çatık kaşlarını- fındık burnunu ilk kez gördüğüm an, cennet kokunu ilk kez içime çektiğim an tüm kalbimi verdim sana…

Sakin sessiz, yumuşak mizaçlı abinden sonra ne kadar da ilginç oldu sana anne-baba olmak :) Gerçi sen daha dünyaya gelmeden önce anlamalıydık; senin için düşündüğümüz isimler hep “Yavuz, Yiğit, Yağız, Oğuz” gibi celalli isimler idi…

İlk günden itibaren her halinle şaşırttın bizi…

Ben ki abini Nisan ayında kısa kollu badilerle büyütmüş anne, o çok sıcak yaz günlerinde, ne yapsam ne etsem seni pofidik battaniyelere sarmadan uyutamadım...

Saçların uzamaya başladığında bir baktık tepende bir tutam isyanda :) Islatsak da, şapkayla yatıştırmaya çalışsak da mümkünü yok inmiyor, saç uzadıkça tepende bir ibik gibi yükseliyor:)
Saçını gören “inat olacak bu” dedi… Değilsin desem yalan olur ama sen hep yufka yürekli bir keçi oldun… Ağır abi dediler sana, hem merhametli, sevgi dolu hem dobra dobra, eli maşalı :) Doğrucu Davut, kadrolu “kral çıplak” diyici :)

Emeklemeye başladığında titiz babanın gözünün içine baka baka elindeki ekmeği yerlere bandırıp yedin… Karnın doyduğunda elindeki yiyecek bitmemişse en yakınındaki çekmecenin içine atıp evimizi kurtlandırma azmettin…
Birinci dereceden yakınları dahil hiç kimsenin kullandığı bardağı-tabağı kullanamayan anne-baba ve abine inat sen yan komşunun kapıya koyduğu çöp diye koyduğu boş kola şişesini açıp dibindeki birkaç damlayı midene indirdiğinde küçük dilimizi nasıl yutmadık bilemiyorum :)
Canım oğlum, Yavuzum Safam, sen şimdi dört yaşını doldurdun;
Geçen dört yıl boyunca ben, baban, abin ve büyük ailemiz… Hepimiz… Ne çok sevdik seni! Hep seveceğiz…

Kuzucuğum;
Yeni yaşın kutlu, ömrün hayırlı, huzurlu, sağlıklı, bereketli olsun…
Sevenin, sevdiğin bol olsun…
Sert duruşunun ardında saklı pamuk kalbini incitecek olan senden fersah fersah uzak olsun…
Bir de… Pizza, batırmalık yumurta*, çilekli pasta, elmalı turta yapanın bol olsun :))))

Seni sevgilerin en bitmez eksilmeziyle kucaklıyorum annecim…
Mutlu yıllar!

30 Temmuz 2009

*Batırmalık yumurta: Sarısı az pişmiş sahanda yumurta :)

Hastane Odasında Çocuk Olmak

2009-08-07T13:25:00.001+03:00

Geçtiğimiz hafta Bursalı Anneler harika bir projeyi daha alnının akıyla tamamladı.
Aramızda toparladığımız çeşit çeşit oyuncaklar, boyama kitapları ve boyalarla dolu paketlerimizi yine gönüllü Bursalı Annelerimiz Uludağ Üniversitesi Onkoloji Çocuk Servisi’ne teslim etti.

Biz küçük kuzumla çocuk hastanesinde yatarken, bizim katta adı "Hastane İlköğretim Okulu" diye gecen içi oyuncaklarla ve küçük masa-sandalyelerle dolu bir oda vardı. Kapıları boydan boya camdan idi ve içerisi rahatlıkla görülebiliyordu... Bizim kaldığımız süre zarfında hiç açılmadı, öğretmenleri tatil olduğu için gitmişti çünkü.

Küçük kuzum her sabah, o gün eve dönmeyeceğimizi kabullendikten sonra, “oyuncak odasına gidelim bakalım açılmış mı?” diye tuttururdu. Serumunu elime alır, oyuncaklı odanın kapısına kadar giderdik, hiç konuşmadan dakikalarca, kelimenin tam anlamıyla kedinin ciğere baktığı gibi bakardı içeriye ve “keşke açsalar” diye iç geçirip arkasına baka baka odasına geri dönerdi. Sadece benimki değil bütün kuzular kedi gibi dolanırdı o adanın etrafında, kimi zaman içeride gözüne kestirdiği bir ayrıntıyı sessizce izleyerek, kimi zaman içeri girmek istediği için son ses ağlayarak…
Şuan yazarken bile burnumun direği sızlıyor, “ne olur açsalar!” diyordum içimden her gün, “ne olur!?”… Zaten hasta olan kuzumun yüzünde üzüntünün zerresine tahammülüm yoktu… Zor olan temizlenecek, toplanacak bir oda daha çıkması mıydı, çocukların başında duracak görevli olmaması mı?

Biz şanslıydık hastanede sadece bir hafta kaldık… Şanslıydık kaldığımız oda anneannenin, teyzelerin, amcaların her gün yenisini getirdiği oyuncaklarla dolup taşmıştı… Şanslıydık çünkü oradan çıkıp evimize gittiğimizde bizi yine dolaplara sığmayan oyuncaklar bekliyordu…

Yine de öğrendik ki hastane odalarında günler saatler geçmek bilmez iken, bir küçük oyuncak pek değerliymiş… Ziyaret saatleri pek kıymetliymiş, aile-eş-dost-akraba da olsa, kafasını uzatıp “merhaba, geçmiş olsun” diyen bir yabancı da olsa ziyaretçi dört gözle beklenirmiş…

Onkoloji çocuk servisindeki oyuncakların zaman zaman eksildiğini, oyuncakların evlere götürüldüğünü bu yüzden de ihtiyaç listesinin belli aralıklarla tekrar oluştuğunu öğrendiğimde içim sızladı…

Asla kızamam oyuncakları evine götüren kuzulara da annelerine de… Kuzucukların geçmek-bitmek bilmeyen tedavi günlerine bir küçük mutluluk katacaksa topladığımız oyuncaklar, varsın eksilsin, biz yine toparlanıverir toplarız gerekenleri :)

Projede emeği geçen herkese, sevgili Bursalı Anneler’ime çok teşekkür ediyorum, çorbaya bir miktar tuz katabildiğim için çok mutlu, çok huzurluyum…

25.07.2009

Yine Yeşillendi…

2009-04-25T14:51:00.002+03:00

Yok yok geç kalmış bir bahar yazısı yazmak değil niyetim. Hiç de öyle yaşasın kuşlar, çiçekler, böcükler, yeşiller havasında değilim…

Cuma gününden çamaşırları yıkayayım, cumartesi-pazar başım selamet olsun demiştim… Renkliler çabuk yıkanır önce onlar çıksın aradan…
Maviler, pembeler, turuncular… hepsi daha önce test edilip onaylanmış zararsız renkliler… bir de büyük kuzunun ilk kez yıkanan yeşil kot benzeri bir pantolonu…
Evden çıkmaya, hafta sonu etkinliklerine başlamaya az kalmış, renklileri makinadan çıkardıktan sonra beyazları bir kez döndürüp kapatacağım makinayı, devamı gece eve gelince…

Lakin oturma odasındaki hesap banyoya uymazmış meğer!

Makinayı bir açtım ki aman da amannn! İçersi bir yeşermiş bir yeşermiş görmeyin! Moralim şöyle bir sarsılmadı değil ama neyse canım bakacağız bir çaresine deyip ayırdım çok yeşermeyenleri ve hassasça olanları. Kalan birkaç parçayı da -son bir zeka fışkırması sonucu(!)- beyazlarla birlikte attım makinaya. Hesapta 60-70 derecede yeşillerini akıtacak, pir-u pak olup çıkacaklar… çok değil on beş dakika sonra makinanın camından baktığımda ne göreyim!!! Beyazlarım!!! Daha doğrusu yeşillerimmm :(((

Tebrik ediyorum kendimi, beş kilogram ağırlığında nur topu gibi yeşillerim olmuş!

İşte buna moral dayanmaz:( Ağlamak istiyorum:(

Ve ben şu tatlı cumartesi gecesinde… hafta sonumu selamet geçirmeme engel gördüğüm bir makina çamaşırla uzuuunn saatlerdir uğraşıyorum. Bir daha yıka, yok olmamış, o ağartıcıyı ekle, bilmem ne suyu dök; cıkkk! Suya bas, bir daha yıka, ı ıhh !!! Ne yeşilmiş mübarek, pes !

Bir yandan dalgınlığıma, tedbirsizliğime söyleniyorum bir yandan da işin felsefesine kayıyor aklım, yazılması gereken yazı beklemekte ya :)

Yaa işte gördün mü hanım?!
Bir kötü, bulaşık huylu vatandaş karıştı mı masumcukların arasına, işleyiverir hepsinin içine… Sonra uğraş ki temizleyesin bulaşanı… Temizlemek kolay değil, ya bir miktar bulaşık kalmasına ya da bir miktar yıpranmasına göz yumacaksın. Başka yolu yok!

Allah hepimizi bulaşık insanlardan, bulaşık düşüncelerden korusun :)

Gülmece :)
“Dalgınlık” ile ilgili görselleri arattığımda karşıma ilk çıkan neydi bakın :)))

KARAR VERMEDEN ÖNCE!

2009-04-18T14:50:00.001+03:00

Bu hafta köşemi, ilk kez Mustafa Ulusoy’un “Ay Terapisi” adlı kitabında rastladığım bir öyküye bırakıyorum…

Aslında pek meşhur olduğunu sonradan öğrendiğim bu öykü bilmeyenlere anlatılmış, bilenlere hatırlatılmış olsun :)

Öykü ünlü Çin düşünürü Lao Tzu’nun zamanında geçiyor..

Bir zamanlar, Çin’in bir köyünde yaşlı bir adam varmış. Çok da fakir... Ama kral bile onu kıskanırmış. Zira, öyle dillere destan bir beyaz atı varmış ki... Kral at için ihtiyara önemli bir para teklif etmiş, ama adam satmaya yanaşmamış.
‘Bu at, bir at değil benim için. Bir dost... İnsan dostunu satar mı hiç?’ dermiş hep.
Bir sabah kalkmışlar ki, at ortalarda yok. Köylü ihtiyarın başına toplanmış.
‘Ah ihtiyar ah! Bu atı sana bırakmayacakları belliydi. Keşke krala satsaydın; ömrünün sonuna kadar beyler gibi yaşardın. Şimdi ne paran var, ne de atın’ demişler..
İhtiyar ‘Karar vermek için acele etmeyin’ demiş... Sadece ‘At kayıp’ deyin. Çünkü gerçek bu. Ondan ötesi sizin yorumunuz. Atımın kaybolmasının benim için hayır mı yoksa şer mi olduğunu ancak Allah bilir. Arkasının nasıl geleceğini Allah’tan başka kimse bilemez. Allah hayırdan şer, şerden hayır, karanlıktan aydınlık, aydınlıktan karanlık çıkarır. Allah’tan bu durumu benim için hayırlı kılmasını diliyorum.’

Köylüler ihtiyara kahkahalarla gülmüşler.

Aradan on beş gün geçmeden, at bir gece ansızın dönmüş. Meğer çalınmamış, dağlara gitmiş kendi kendine. Dönerken de, vadideki on iki yabani atı peşine takıp getirmiş.
Köylüler, ihtiyar adamın etrafına toplanıp özür dilemişler.
‘Sen haklı çıktın. Atının kaybolması bir talihsizlik değil, adeta bir devlet kuşu oldu senin için. Şimdi bir at sürün var’ demişler.
İhtiyar çok sakinmiş. Her daim şükür içindeymiş.
‘Karar vermek için gene acele ediyorsunuz’ demiş ihtiyar. Sadece atın geri döndüğünü söyleyin. Bilinen gerçek sadece bu. Ondan ötesinin ne getireceğini henüz bilmiyoruz. Bu daha başlangıç... Arkasının nasıl geleceğini Allah’tan başka kimse bilemez. Allah hayırdan şer, şerden hayır, karanlıktan aydınlık, aydınlıktan karanlık çıkarır. Ben bunu benim için hayırlı kılması için Allah’a dua ediyorum.

Köylüler, içlerinden ‘Bu ne garip bir ihtiyar. Açık açık kazançlı olduğu halde, hâlâ Allah’a bu durumu hayırlı kılması için dua ediyor. Duayla kafayı bozmuş!’ diye geçirmişler...

Bir hafta geçmeden, vahşi atları terbiye etmeye çalışan ihtiyarın tek oğlu attan düşmüş ve ayağını kırmış. Evin geçimini temin eden oğul şimdi uzun zaman yatakta kalacakmış.
Köylüler gene gelmişler ihtiyara. ‘Bir kez daha haklı çıktın’ demişler. ‘Bu atlar yüzünden tek oğlun bacağını uzun süre kullanamayacak. Oysa sana bakacak başkası da yok. Şimdi eskisinden daha fakir, daha zavallı olacaksın.’
İhtiyar ‘Siz erken karar verme hastalığına tutulmuşsunuz’ diye cevap vermiş. ‘O kadar acele etmeyin. Oğlumun bacağı kırıldı. Görünürdeki gerçek bu. Bana eskisinden daha fakir, daha zavallı olacağımı söylemeniz ise bir düşünce hastalığı. Yaratıcı hayatı küçük parçalar halinde yollar bize. Sonra ne olacağını mutlaka O bilir. Mutlak bilgi O’nun elindedir. Allah hayırdan şer, şerden hayır, karanlıktan aydınlık, aydınlıktan karanlık çıkarır. Ben Allah’a bunu benim için hayırlı kılması için dua edeceğim...

Birkaç hafta sonra, düşmanlar kat kat büyük bir orduyla Çin’e saldırmışlar. Kral son bir ümitle eli silah tutan bütün gençleri askere çağırmış. Köye gelen görevliler ihtiyarın kırık bacaklı oğlu dışında bütün gençleri askere almışlar. Köylüler, yine ihtiyara gelmişler. ‘Gene haklı olduğun kanıtlandı’ demişler. ‘Oğlunun bacağı kırık, ama hiç değilse yanında. Oysa bizimkiler belki asla köye dönemeyecekler. Oğlunun bacağının kırılması, büyük bir kısmetmiş meğer.’
‘Siz erken karar vermeye devam edin’ demiş, ihtiyar. Oysa ne olacağını kimse bilemez. Bilebildiğimiz bir gerçek var: Benim oğlum yanımda, sizinkiler askerde. Ama bunların hangisinin hayır, hangisinin şer olduğunu ancak Allah biliyor. Allah hayırdan şer, şerden hayır, karanlıktan aydınlık, aydınlıktan karanlık çıkarır. Her birimizin yaşadığının hayır olması için Allah’a dua edeceğim.”

Lao Tzu, öyküsünü şu nasihatle tamamlıyor: "Acele karar vermeyin. Hayatın küçük bir dilimine bakıp tamamı hakkında karar vermekten kaçının. Karar; aklın durması halidir. Karar verdiniz mi, akıl düşünmeyi, dolayısı ile gelişmeyi durdurur. Buna rağmen akıl, insanı daima karara zorlar. Çünkü gelişme halinde olmak tehlikelidir ve insanı huzursuz yapar. Oysa gezi asla sona ermez. Bir yol biterken yenisi başlar. Bir kapı kapanırken, başkası açılır. Bir hedefe ulaşırsınız ve daha yüksek bir hedefin hemen oracıkta olduğunu görürsünüz."

SEKİZ

2009-04-09T14:49:00.001+03:00

Sen şimdi 8 oldun…
Sekiz dopdolu yaşı doldurdun…
Bu kocaman çocuğun annesi olduğuma inanmak zor geliyor çoğu zaman.

Haftalardır sana doğum gününde hediye edeceğim oyuncağı seçmeye çalışıyorum… Halbuki çok iyi biliyorum yıllar sonra aldığın oyuncakların neredeyse hiçbirini hatırlamayacaksın…

Ama olsun, en iyisi hep senin olsun:)

Evet oyuncaklar unutulur belki ama gülüş cümbüş oynanan oyunlar, sıcak dokunuşlar, neşeli gülüşler, tatlı sözler, yürekten yazılmış satırlar ömür boyu kalır…

İşte tam da bu yüzden; tüm doğum günü neşelerin yanına kalsın diye yazıyorum sana ben her yıl… Gelecek ne getirir bilinmez oğlum, yaşadığın güzellikler yanına kalsın istiyorum…. Ne kadar çok sevildiğini, önemsendiğini unutmayasın diye anlatıyorum… -Ki inan bana oğlum, insan unutuyor…

Anne olmak milattır herkes için belki ama benim için çok keskin o miladın öncesini-sonrasını ayıran hatlar…

Senden öncesi ve sonrası… İlk ben, şimdiki ben… Sana kadar olan, seninle doğan…

İnsan ilk çocuğuyla birlikte doğuruyor anneliği… Birlikte büyütüyor ikisini… İlk çocuk o yüzden annesinin çocuğu, anneliğin annesi oluyor…

Sen de benim ilkimsin… Anneliğimin elinden tutan, büyütensin…

İyi ki doğdun oğlum, kuzum, yavrum, güzel yüzlüm…
İyi ki anne oldum…
İyi ki senin annen oldum…
Ve… Anneliğimin annesi iyi ki sen oldun…

Bahtın açık, ömrünü hayırlı, huzurlu, sağlıklı, bereketli olsun… İlim, ahlak, iman, akıl, izan, merhamet, adalet, muhabbet hep seninle olsun canım oğlum…

Sevgi, Dua ve Şükürle…

Bunu Mu Demek İstediniz?

2009-03-21T14:48:00.001+02:00

İntertte sık sık arama yapanlardansanız ne demek istediğimi anladınız:)

Arama motoruna yazdığınız kelime yazım kurallarına uygun değil ise ya da siz aceleyle aramak istediğinizden farklı bir şey yazmışsanız hemen karşınıza çıkıyor kalın puntolarla “bunu mu demek istediniz? .....” Düzeltmeden de yeterli sonuca ulaşamıyorsunuz.

Bugün yaşadığım moral bozucu bir diyalog sonrasında düşündüm de hayatımıza uyarlaması olsa bunun...

Şöyle ki, karşımızdaki –eşimiz, çocuğumuz, kardeşimiz, arkadaşımız, komşumuz, patronumuz, çalışanımız, işverenimiz, markette, mağazada hizmet vermek için bulunan vatandaş vs... derdini-isteğini düzgün bir şekilde ifade etmek varken densiz ya da kaba ya da kırıcı yahut sinir bozucu kelimelerle söylediğinde dannn çıksa karşısına “BUNU MU DEMEK İSTEDİNİZ !? .......” :))))

...Ve evet deyip düzeltene kadar bulamasa aradığını, alamasa istediğini :)))

Ne iyi olurdu di mi :)

Yaşasın Çok Meşgulüm!

2009-03-14T14:47:00.001+02:00

:)

Geçtiğimiz hafta kimse beni üzmedi, kırmadı, incitmedi, kafamı bozmadı, sinirimi zıplatmadı…

Şöyle de diyebilirim;

Geçtiğimiz hafta kimseye küsmedim, kızmadım, kırılmadım, takmadım, takılmadım, karışmadım…

Çünkü son günlerde o kadar çok işim vardı ki gözüm hiç kimseyi görmedi :)

Bilgisayarımın başında, önümde kahvem, kulağımda kulaklığım, kulaklığımda bas bas bağıran müziklerim:) Masamda iki proje, biri Uludağ Üniversitesi Kısa Film Festivali’nin* afişleri, ilanları, bayrakları; diğeri şık bir gayrimenkul şirketinin Yapı ve Yaşam Fuarı’nda kullanacağı tanıtım dergisinin tasarımı.

Düşün, taşın, oradan al buraya koy, olmadı sil, olmadı baştan, işte bu süper oldu… hangi renk hangisiyle, hangi resim hangi yazıya derken haftayı tükettim. Bütün gün ve gecenin büyük bölümünde uğraştığım yetmedi, aklımdakiler uykularımı kaçırdı, rüyalarıma girdi:)

İşler henüz bitmedi ama epey yoluna koydum, zor kısmı atlattım, keyfini sürmeye az kaldı, bunu ben yaptım kısmına yani:)

Allahımmm seviyorum ben bu işi, beni işsiz bırakma ! Amin :)

Yaşasın bu hafta da çok işim varrrr !!! :)))

Anı Kumbaram - 1

2009-03-07T14:46:00.001+02:00

Bugünlerde Büyük Kuzum…

Sabah erken kalkıyor ben uyanmayayım diye salonun kapısını çekiyorsun.
Ben kalkana kadar sesi sonuna kadar kısık (!) çizgi film izliyor, resim yapıyor ya da küçük askerlerinle oynuyorsun. Ben kalkınca çizgi filmin sesini açıyorsun :)
Kahvaltıda ne yapayım size diyorum, ya krep ya da omlet diyorsun…
Kahvaltını bitiriyor, sütünü kahveli seviyorsun.
Dişlerini büyükler için olan macunla fırçalıyor, her seferinde gelip bana gösteriyorsun. Ayy nasıl da parlamış diyorum, bu sefer parlayan gözlerin oluyor:)
Okula kaç saat kaldığını sayıyor, zaman ne çabuk geçiyor diyorsun:)
Seni olduğunun üç katı gösteren pofidik paltonu giyiyor çantanı sırtlanıyorsun…
Dikkat et annecim, seni çok seviyorum, Allah’a emanet ol diyorum, tamam anneee diyip el sallıyorsun.
Koşarak cama çıkıyorum ama senin apartmandan çıkman dakikalar alıyor, ne düşünüyor, nelere takılıyorsun belli olmuyor:)
Sen kapıdan çıkınca sana pişşşşt diye sesleniyorum beşinci kattan, bakıp gülüyorsun, sen böyle güzel gülünce ben kuş olup uçuyorum…
Yokuş aşağı koşarak gidiyorsun, çantan sırtında hop hop ediyor… Yolun tam yarısında zınk diye duruyorsun, neden bilmiyorum o noktadan sonra kaplumbağa adımlarıyla ilerliyorsun:)
Sen koşarken önüne ağır adımlarla ilerleyen biri çıkarsa sağından ya da solundan geçip gitmiyor arkasından yavaşça ilerliyorsun, önündeki yolunu değişecek olursa bir süre onu izliyorsun.
Göründüğün son noktaya kadar arkandan bakıyorum, bakarken seni bana verene emanet ediyorum…
Akşam sınıftan en son sen çıkıyorsun…
Bazen markete girip futbolcu kartları alıyorsun.
Galatasaray’ı tutuyorsun ama bütün kartları topluyorsun, hepsini seviyorum ben diyorsun :)
Gelir gelmez yemek yemiyorsun, zaten uyanır uyanmaz da yemezsin sen… Israr etmiyorum, acıktım ben demeni bekliyorum:)
Uzun makarnayı, yayla çorbasını, ıspanağı, balığı seviyor, salatanın sadece suyunu yenebilir buluyorsun, o da bolca ekmek içiyle:)
Sen yemeğini yerken ben çantanı kucaklayıp yanına oturuyorum…
Defterlerinden aferinleri, yıldızları topluyorum... Kitaplıktan aldığın kitaba bakıyorum, sen bana okuduklarını anlatıyorsun…
Beslenmene koyduğum tost ellenmemişse anlıyorum ki üstten bir dişin sallanıyor yine :) Ertesi gün kek ya da krep koyuyorum, kolayca ısırabilesin diye…
Şiirler yazıyor, etrafını süslüyorsun… Tanesi üç liradan satıyorum, konu verin ben şiir yazayım diyorsun :) Veriyoruz yazıyorsun, sonra kıyamayıp indirim yapıyorsun:)
Para biriktiriyor, hesaplar yapıyorsun… Biriktirdiğin paraları beşer liralık banknotlar halinde istif ediyorsun :) Baban sana en gıcır beşlikleri getiriyor sen sevinçten uçuyorsun :)
Gece yatarken yanına küçük şişeyle su alıyorsun. Sabaha hazır olsun diye çoraplarınla yatmak istiyorsun, azıcık kavga ediyoruz, suratını asıp çıkarıyorsun:)
Yatmadan önce illa ki, sen ne zaman uyuyacaksın diye soruyorsun :)
Ve her zaman yorganının üzerinde uyuyorsun :)
Bir de…
Uyuduğunda cennet kokuyorsun…

…

Zaman akıp gidiyor, her şey unutuluyor…

Bir gün, pek çaresiz hissedersem kendimi, ya da yalnız yahut yorgun… Hatırlayıp gülümseyebileceğim an(ı)larım olsun istedim de ondan yazdım bunları…
İlk aklıma gelenleri atıverdim anı kumbarama, unutulup gitmeden biriktireyim ben güzel günleri, daha sonra ilaç niyetine hatırlamak adına…

Bugünlerde büyük kuzum böyle işte…
Sırada küçüğüm var…

Yakında burada… Anı Kumbaram’da…

Zor Dostum Zor

2009-02-28T14:45:00.002+02:00

Anne olmak zor…

Dokuz ay taşımak, canını ortaya koyup doğurmak, canından can çıkarmak…
Yedirmek, içirmek, giydirmek…
Uykusuz kalmak, yorgun düşmek…
Eve kapanmak, yeni bir hayata başlamak…
Ödev yapmak, okuma yazmayı, matematiği, hayat bilgisini yeniden öğrenmek…
Bir oturuşta tabağındaki yemeği bitirememek, soğumuş çaya, kahveye alışmak…
Sabahtan akşama, akşamdan sabaha koşturup durmak…
Bu hengamede eş, evlat, arkadaş, komşu olmayı unutmak…
Kırk günü, altı ayı, bir yaşı, ilk dişi, ilk adımı, ilk lafı, okul çağını kovalarken hayattan kovalanmak…

DEĞİL!

Yavrunu canı yanarken görmek…
Mesela ateşler içinde yatarken, bir yeri kanarken…

Ağlaya ağlaya bitkin düşüp uyumuşsa mesela, başucundan dakikalarca ayrılamamak, avuçlarını, ayaklarını öpüp koklamak, hep gülmesini dilemek…

Yüzünde keder, bakışında eziklik hissetmek…
Gözünden sakınmak…
O bir ahh dese tir tir titremek…

Annem deyişine kurban olmak…
Bir gülüşüne, bir öpüşüne dünyaları vermek…
Allah’tan başka hiçbir şey dilememek…
Kendin için dua etmeyi unutmak…

Çok sevmek…
Her şeyden çok…
Çok sevilsin, incitilmesin istemek…
Mümkün olmadığını bilmek…

Pamuklara sarmalamak, sarmak…
Kanatlarının altından çıkmasına dayanamamak…
Kanatlarının altından uzaklaştıkça yaralandığını, berelendiğini görmek, bilmek…
Büyüdükçe, kanatlar altına sığamaz oldukça koruyamamak…

Kötülükleri kovamamak…
Kötülükleri bırak, kabalıkları bile kovamamak…
Düşüncesizlikten, merhametsizlikten, anlayışsızlıktan kaçıramamak…
Çok zor…

Anne olmak zor…

Bir kere anne oldun mu yürek çarpıntısından kurtulmak yok…

Ah O Şarkı…

2009-02-21T14:44:00.001+02:00

Yıllar yıllar önce, 1994 kışında, ben büyükçe bir çocuk ya da küçükçe bir genç kız olduğum zamanlarda, dünyanın merkezindeyken ben ve o dünyanın tüm yükünü omuzlarımda taşıdığımı zannederken yani, yine çok soğuk bir gecenin geç saatlerinde… Yorganımın altında tek kulaklıkla radyo dinlerken duydum o şarkıyı ilk kez…

Hemen diğer kulaklığı da takıp sesi sonuna kadar açtım telaşla, Türkçe yayın yapan bir radyo(cu)nun bir defalık İngilizce bir şarkı yayınlayıveresi tutmuştu…

Sözlerinin çoğunu anlamadım, anladıklarımın da anlamını bilmiyordum zaten:) Ama şarkı beni tarifi güç, şiddetli ama bir yandan da coşkulu bir hüzne boyadı.

O güzelim şarkı bitip gittiğinde ne adını biliyordum, ne sözlerini, ne söyleyenini.

Melodisi haftalarca dilimde kaldı, hatırlayabildiğim bir iki kelimesi de günler içinde silinip gitti hafızamdan, ama ben şarkıyı haftalarca nııınınnıınıınııınıııııı şeklinde mırıldanıp durdum ve sonunda ümitsizce peşini bıraktım.

Sonra…

Tam 9 yıl sonra, ben tam da “genç” denecek yaşta bir genç, küçük sayılabilecek bir anne olmuşken… Yine soğuk bir gece, ama bu sefer erkence bir saatte çok sevdiğim bir dizinin çok hüzünlü bir bölümünde duydum o şarkıyı. Sesini açtım yine açabildiğim kadar, yine aynı deli hüzün sardı her yanımı…

Ve bitti, bitti ve yine gitti şarkım.

O zaman elimin altında sevgili google yok tabi, desem ki yazayım iki kelimesini bulayım yedi silsilesini :) Hafızamdan silinene kadar mırıldandım yine günlerce nııınınnıınıınııınıııııı şeklinde :)

Ve çok sonra…

Bu gece 2009’un Şubat’ı, cumayı cumartesiye bağlayan gecenin sabaha yakın zamanı…

Uyumak için çok geç, uyanmak içinse erken saatlerde…

Ben artık büyükçe bir genç, iki çocuklu, tam kıvamında bir anne olmuşum… Havada kar kokusu, soğuk yine, hem de bıçak gibi…

Oturmuşum masama, rahmetli monitörümün yeri günlerce boş kaldıktan sonra yenisi gelmiş, karşılıklı bakışıyoruz, alışıyoruz… Bir de kulaklık edinmişim ne zamandır istediğim… Sevdiğim şarkılar kulağımda, ilham efendiye rastlamayı umuyorum bir yandan…

Şarkılar el ele tutuşturuyor hüzünle kelimeleri;hüzünlü seslerle gecenin sessizliğini… Yazımı yazmak için bir dosya açıyorum…

Derken o şarkı düşüyor aklıma aniden… Sihir gibi, gelip biri kulağıma fısıldamış gibi…

Take me back to my boat on the river…

Kaçıp gidecek diye korkuyorum, telaşla yazıyorum cümleyi dinlediğim müzik sitesinin arama motoruna…

Ve alkışlarla başlıyor… Törenle buluşuyoruz sanki:) Kulaklığı iyice bastırıyorum kulaklarıma…

Bir yandan dinliyorum bir yandan içerime tekrar dolan o tanıdık hüznü çözmek istiyorum artık…

E çok şükür aslanlar gibi google da var artık, yazıyorum ve öğreniyorum yedi silsilesini:) Seksenli yılların pek bir meşhuru olduğunu, Styx efendilerin hiti olduğunu, tüm zamanların en nahif şarkılarından sayıldığını, dünyadan haberim olmadığını falan bir kenara bırakıyorum:)

Çok merak ettiğim sözlerini okuyunca…

…And I wont cry out anymore…

Vay canına! Diyorum sadece…

Müzik hakikaten evrensel bir dilmiş iyi mi :)

TATİL GÜNLÜĞÜ

2009-02-01T14:42:00.001+02:00

Sömestr tatilimizin ilk yarısını geride bıraktık bile…

Her tatilde en az üç-beş günümüzü, uzak ya da yakın ama ille de şehir dışında geçirmeye; çekirdek ailemizle herkese ve her şeye kısa bir mola vermeye fena alışmışız:) Bu sefer çeşitli sebeplerle şehir dışına kaçamayacağımız için başta biraz canımız sıkıldı doğrusu ama benim muhteşem “Neşeli Bursa Tatili” organizasyonumla keyifler yerine geldi :)

Öncelikle Bursalı Anneler’le birlikte gidemediğimiz ama kuzucuklarımızın mutlaka görmesini istediğimiz Osmangazi Belediyesi’nin Sahipsiz Hayvanlar Doğal Yaşam ve Tedavi Merkezi’ni ziyaret ettik. Hava hem yumuşak hem de mis gibi, ışıl ışıldı.

Atları, kedileri, köpekleri, tavşanları, keçileri ziyaret ettik. Tavşanları kucakladık… Kedi evlerine, yavrulu anne bakım ünitesine (iki köpüş vardı, yeni doğum yapmış, loğusa yatağına kurulmuş, tebrikleri kabul eden :)), evcil hayvan mezarlığına, çocukların yorgunluktan bayılana kadar koşturdukları yemyeşil, geniş, harikulade alana ve tabii ki muhteşem manzaraya hayran kaldık.

Merkezin kurucularından personeline kadar emeği geçen herkesi hayranlıkla, takdirle, içtenlikle kutladık… İsteyince oluyormuş dedik:) Bursa’mızla ve insan-hayvan ayırt etmeksizin hizmet edenlerle gurur duyduk. İnşaallah bu hizmeti gereksiz bir yatırım, paraları çar çur etme olarak algılayan şuursuz, basiretsiz bir yönetim/başkan gelmez başımıza diye dua ettik…

*****

İkinci etkinliğimiz yine Osmangazi Belediyesi Akpınar Kültür ve Sanat Merkezi’nde her Çarşamba saat 10’da izleyebileceğiniz Çocuk Oyunu Çevreci Kuklalar idi. Bu tiyatro etkinliği tarafımdan baba ve oğullarıyla birlikte izlenecek şekilde organize edilip arada bana kalan birkaç saatin, çokkkk uzun süredir görülmeyen bir dost ziyareti, keyifli bir kahve molası olarak değerlendirildi:)))

*****
Üçüncü etkinliğimiz, kısa süre önce gelin edilmiş olan kardeşimin evinde kahvaltıyla başlayıp gece oturması şeklinde tamamlanan uzuuuun ve harika bir gün oldu.
Kuzucuklarım çok sevdikleri teyzoşlarıyla düğünden sonra ilk kez bu kadar geniş vakit geçirdiler, o kadar mutluydular ki gün boyunca gık bile demeyerek gerçek bir kuzuya dönüştüler:) Teyzoşun çok özlenen pastalarından biri küçük kuzunun da katkılarıyla hazırlanırken büyük kuzu çok sevdiği mor odada, yeni oyuncağıyla sefasını sürdü :)

Ve…
Pazar…

Bursalı Anneler’in süper kahvaltılarından biri daha gerçekleştirildi ve yine çokkkk uzun süredir görüşülemeyen ve eski dostlarla hasret giderildi, taze Bursalı Anneler ve kuzularıyla tanışıldı, memnun olundu :)

Çocuklar için ayrılan kocaman oyun alanı, oyun alanındaki Pamuk Prenses, bir ağlayıp bir gülen kuzucukların sesleri ve birbirinden leziz mamalar eşliğinde harika bir buluşma gerçekleştirdik. (Ah bir de yediklerimi burnumdan getiren sigara dumanı olmasaydı!!! Temmuz’a kadar ya Sabır! Temmuz’dan sonra yaktım sizi bilesiniz :)

Vel hasıl Aile boyu, neşeli, lezzetli, bol sohbetli, cıvıl cıvıl bir günle sömestrin ilk haftası etkinlikleri tamamlandı:)

Tatilin kalan kısmında da hepimiz için sağlıklı, huzurlu, neşeli, renkli, bol etkinlikli günler diliyorum :)

KARNE, KİTAP, VALİ

2009-01-25T14:39:00.002+02:00

Başlıktan anlaşıldığı üzre geçen hafta yazılmayan yazının kazası bu hafta yapılacaktır :)

Karnelerimiz aldık, tatilimize başladık :)

Büyük kuzum harika bir karneyle yüzümüzü güldürdü bu dönem yine. Diyeceksiniz ki ilköğretim ikinci sınıfta kötü karne mi olur, evet pek olmuyor sanırım ama bizi mutlu eden baştan aşağı “5”lerle dolu ders notu hanelerinden ziyade karnesiyle birlikte “Kitap Kurduyum” belgesiyle ödüllendirilmesi oldu. (Kitap Kurducum Özlemcim, bak sıkı bir rakip yetişiyor sana hem de belgeli kurt bu :) )

Tevafuk bu ya, Pazar sabahının 7’sinde Karne yazısı yazmak için masama oturduğumda, kahvemi bitirene kadar birkaç Pazar yazısı okuyayım dedim ve karşıma Flaubert’in "Yaşamak için okumalı" sözüyle başlayan bir köşe çıktı bahtıma:)
Elif Şafak bu Pazar köşesinde, tarihçi Alberto Manguel'den şu hikâyeyi aktarmış;
11. yüzyıl başında İran'da kitaplara düşkün bir şah yaşardı. Günün birinde bir sefere çıkması icap etti. Ama kitaplarından ayrılmak istemiyordu. 117.000 kitabı vardı. Sonunda kitaplarını da beraberinde götürmek için duyulmamış bir şey yaptı. Dört yüz deveyi arka arkaya dizerek hepsine kitap yükledi. Develer, harf sırasına göre sırtlarına konulan kitapları taşıyarak şahla beraber sefere geldiler. Böylece şah yol boyunca ne zaman bir kitaba ulaşmak istese, o harfi taşıyan deveyi bulup, kitabını kolaylıkla çekip alabiliyordu.
Ve eklemiş Elif Şafak “Böylesi tutkulu bir kitap düşkünlüğünden, bugünün kitap okumayan gençliğine uzun bir yol geldi insanlık. Ama bunun adı "ilerleme" mi, orası tartışmalı.”

? !

Kitap okuma konusunda üzücü istatistikler ortadayken çocuğumun okuma sevgisine sahip oluşunu ve bu sevgiyi yerleştirme, kalıcı kılma konusunda öğretmenimizin kararlı çabalarını, teşviklerini görmek o kadar özel, o kadar ayrıcalıklı hissettiriyor ki… Ben sevinmeyeyim de kimler sevinsin yani :))))

Bu arada, abiye gösterilecek yoğun tezahüratlar karşısında karın ağrısı çekeceği şüphesiz olan küçük kuzuya da ev yapımı bir karne verdim bu dönem:)

Cuma ve Cumartesi günümüzü karne kutlama etkinlikleriyle geçirdik, etkinlikler dahilinde iki kuzum da cumartesi gecesini anneannelerinde geçirmek üzere bizden ayrıldı :)

Ayrıldıktan sonra kıymetlimle birlikte VALİ’yi izledik.

Film, merhum Recep Yazıcıoğlu’nun yaşamından ekranlara uyarlanan “Köprü” dizisinin ardından, “Süper Vali”nin yaşamından yola çıkarak Türkiye’de yaşanan sorunlar ve ardındaki gizli odakları yansıtıyor.
Vali Faruk Yazıcı'nın neredeyse çocukluktan beri arkadaşı olan MTA Mühendisi Ömer Uçar ve mühendis arkadaşlarının, bölgedeki zengin uranyum madeni yatağıyla ilgili elde ettikleri bilgi üzerine başlayan şüpheli ölümler… Birbiri ardına kaybedilen pırıl pırıl, vatansever, fedakar bilim adamlarımız, mühendisler… Ve bu düzenin sürmesini isteyen sermayenin ardındaki gizli ve açık güçler… Kısacası Vali, Türkiye çıkarlarını koruyup ülke insanlarının menfaati için elini taşın altına koyanlarla, taşları yukarıdan üstümüze yağdıran çıkar grupları arasındaki çekişmenin acı hikayesini anlatıyor, bir film süresine sığabildiği kadarıyla…

Velhasıl film izleme lüksüne sahipseniz izleyin derim:) Bu arada biz filmi Osmangazi Belediyesi’ne ait Akpınar Kültür Merkezi’nde izledik, hafta içi-hafta sonu – hafta kenarı fark etmiyor, öğrenci-öğretmen 2.5, tam 3.5 lira, haberiniz ola :))

Karneli Kuzuların hepsine mutlu tatiller diliyorum…

Aşureye Niyet…Gazze’ye Kısmet

2009-01-11T14:35:00.002+02:00

Aşure zamanı geldi, geçtiğimiz hafta Çarşamba günü Aşure Günüydü, 26 Ocak, Cumartesi’ye kadar Aşure ayı devam etmekte.

Bütün hafta boyunca “Aşure” hakkında yazmayı planladım. Cümleler derledim, topladım zihnimde… Ve bu akşam yazımı yazmak için masama oturduğumda “Senin Saçların Daha Güzel Gazze!” çıktı karşıma… Elini kolunu sallayarak caddeyi geçen adamın karşısına kamyon çıkar gibi…

Çarptı beni okuduğum, ezdi beni okuduğum, beni yerle yeksan etti…

Bir miktar kendime geldiğimde, hafta boyu zihnimde itişip kakışan aşure cümlelerimden eser kalmadı…

…Ama beynimin bizzat kendisi bir aşure kazanına döndü…

acı-
tatlı-
ekşi-
kuru-
yaş-
kırmızı-
siyah-
sıvı-
katı-
kabuklu-
kabuksuz…
sert-
yumuşak…

Ne varsa aynı kazanda!

kaynadı… kaynadı… kaynıyor…

kaynıyorum
karışıyorum
yanıyorum
acıyorum
sızlıyorum
…

Aşure gününde olduğu söylenen; Âdem peygamberin işlediği suçun affedilmesi gibi,

Nuh peygamberin gemisinin tufandan kurtulması gibi,

Yunus peygamberin bir balığın karnından çıkması gibi,

İbrahim peygamberin ateşte yanmaması gibi,

İdris peygamberin diri olarak göğe çıkarılması gibi,

Yakub peygamberin oğlu Yusuf peygambere kavuşması gibi,

Eyyüb peygamberin hastalıklarının geçip iyileşmesi gibi,

Musa peygamberin Kızıldeniz'den geçip İsrailoğulları'nı Firavun'dan kurtarması gibi,

İsa peygamberin doğumu ve ölümden kurtarılıp göğe yükseltilmesi gibi…

Mucize gibi…

Mucize gibi…

Mucize gibi bir şey diliyorum…

Gazze ölme…
Ölme kızım…

Gazze ölmesin diliyorum…

Savaşa Ortak Olma !!!

2009-01-09T05:05:00.000+02:00

FİNANSAL DESTEK VERMEYİN,

SAVAŞA ORTAK OLMAYIN !!!

Yazmasam Olmaz

2009-01-05T18:00:00.000+02:00

Gazze’de yaşanan katliam yüzünden; yerken, içerken, gülerken, sevinirken, çocuklarımı öperken, yorganımı başıma çekerken, yaşarken yani… bir vicdan sızısı sarıyor her yanımı.

Acizce beklemekten başka yapacak şeyler olmalı mutlaka. Dua etmeli çokça evet, ama dille edilen dua yeter mi?

Birinci Dünya Savaşı’na az kala Osmanlı Devleti’nin düştüğü zor durum karşısında dünyanın pek çok yerinde Müslümanlar varını yoğunu dökmüştü hatta 1913’te, Peşaver’de yardım toplanırken, yoksul bir kadın verebilecek hiçbir şeyi olmadığı için kundaktaki evladını satmak, parasını yollamak istemişti.

Şimdi hangimiz bu kadar yokluk, yoksulluk içindeyiz ki elimiz cebimize gitmiyor? Vicdandan gelen seslerin üzerini örtmeye yetiyor mu "sms"lerle gönderilen 5 liralar?

Amerikan ve İsrail mallarını almaya nasıl gidiyor bu eller çekinmeden, sıkılmadan?

Coca colalar, Nescafeler yakmıyor mu kursaklarımızı hala, kursaklarından günlerdir bir lokma geçmeyen yavrucaklara rağmen?

Arieller çıkarıyor mu bebeklerden akan kanın lekesini de?

Zaman Perhizi

2009-01-04T17:00:00.000+02:00

2009’a iki gün kala uzun zamandır listemde bekleyen ve sonunda bir sanal kitap fuarından aldığım kitaplarıma, yepyeni, tertemiz ajandama ve içinde yüz binlerce imaj, on binlerce şablon bulunan grafik cd-romlarıma kavuştum.

Kargodan gelen koliyi heyecanla karşıladım, muhabbetle açtım… Kitaplarımı, cdlerimi itinayla çıkardım, salonumun baş köşesine oturttum, uzun uzun kapaklarını inceledim, poz poz fotoğraflarını çektim, kitapları tek tek açıp sayfalarını kokladım:)

Kitaplarımı okumaya başlamak için 1 Ocak gününü bekledim… İçimden öyle geldi bu sefer :)

Sevgili Kitap Kurdu cuğumun ısrarlı tavsiyesini dikkate alarak Çizgili Pijamalı Çocuk bu yıl okuduğum ilk kitap oldu, elbette tek başına değil:)

Kahve Molası’nı okumaya da aynı gün başladım fakat hem İskender Pala’yı sindire sindire okumak gerektiğinden hem de elimde biraz daha gezsin istediğimden acele etmedim, okumaktayım:)

Yeni bir yıl yeni bir başlangıç diyoruz madem, yeni bir başlangıç için yeni niyetler, yeni planlar, yeni kararlar gerek. Çok uzun uzadıya düşünmedim ama ilk olarak zaman perhizi yapmaya niyetlendim ben:)

Mesela okumaya ayırdığım zamanı artırabilmek adına ne yapabilirim acaba dedim. Bilen bilir uykudan kısmam pek mümkün değil, zira 15 yaşımdan beri günde en fazla 5-6 saat uyuyorum.

Zaten çok az izlediğim televizyondan da son altı aydır neredeyse tamamen kopmuş durumdayım. Çok şükür bir tarafım eksilmedi:)

Başka nereden tasarruf edilebilir derken; başında adam akıllı oturmasam da gün boyunca açık duran, gelip geçtikçe baktığım, bazen takıldığım, hatta biraz gelip bir yaz kaldığım msn ve facebook efendilerden bir süre ayrı kalmaya karar verdim :)

Günde bir saat kazansam yeter, kaldı ki sadece otur-kalk bile olsa bir saatten fazla zamanımı alıyordur kesin. Deneme süresi sonuçlarını sizlere bildiririm bir ay sonra :)

Son olarak…

Bu yılın ilk günlerinde bu pembe beyaz çiçekleri aldım kıymetlimden.

Malum erkekler çetelesini tutmaz bu işlerin ama benim çeteleye bakacak olursak bu yılın yedinci gününde yazgının yollarımızı kesiştirmesinin 10. yılı :)

Pembe beyaz çiçeklerle karşılanan nice on yıllarımız olsun inşaallah:)

Hırsızın Hiç Mi Suçu Yok

2008-12-21T11:21:00.000+02:00

Bir gün Nasreddin Hoca'nın eşeği çalınmış.
Can sıkıntısı içinde durumu komşularına anlatınca her kafadan bir ses çıkmaya başlamış.
Birisi:
-Hocam demiş niye ahırın kapısına iyi bir kilit takmadın sanki?
Bir başkası:
-Evine hırsız giriyor da senin nasıl haberin olmuyor? diye konuşmuş.
Bir diğeri de :
-Hocam demiş, kusura bakma ama eşeğin çalınmasına en büyük sebep yine sensin. Çünkü doğru dürüst bir ahırın bile yok.Nerden baksan dökülüyor.
Hoca kızmış:
-Yahu demiş, iyi güzel de kabahatin hepsi benim mi? Hırsızın hiç mi suçu yok?

* * *
Evet kapılarımda kilitler yok benim!

Evet haberim olmuyor giren hırlı mı, hırsız mı, hırslı mı, arlı mı, arsız mı?

Aksini ispatlayana kadar herkes değerli, canımı yakana kadar kapıdan her giren misafirim.

Evet bazen “başımın üstünde yerin var” dediklerim başımı ona basamak olarak ikram ettiğimi, basıp yükselebileceğini sanıyor!
Basıyor… Geçiyor…

Evet bazen çok canım yanıyor!
Defolsun gitsin istiyorum, buraya kadar, yeter artık diyorum. Açmam bir daha kapımı sana diyorum…

Lakin her yara bir zaman sonra kapanıyor, kimi iyileşiyor izi kalmıyor kimi kabuk tutuyor… Sonuçta acımaz oluyor işte…

Sonra bir gülen bakış, bir tatlı söz durultuyor yine beni, gel hadi diyorum, unuttum ben olanları, hayat işte kim hata yapmaz ki? Hatta bana kızanlara savunuyorum onları, şartlar diyorum, böyle olmazdı yoksa…

Başlıyor aynı hikaye sil baştan…

Buyur başımın üstünde yerin var!

Canımın en acıdığı anda çok yakınımda olanlara sızlanıyorum elbet, söyleniyor, atıyor tutuyorum… Ne ben inanıyorum atıp tutarken ne başımı omzuna yasladıklarım… Ama olsun açılıyorum:) O kadar da olmasın mı canım :)

Bu günlerde yine,

Ben sana demiştim!

Belliydi zaten çok yüz vermiştin!

İyi oluyor sana ben seni uyarmamış mıydım?

Ahh o ne içten pazarlıklı, ne sinsi biri, nasıl anlamadın hayret!

Eee kendi düşen ağlamaz!

…diyenlere sevgilerimle :)

Huzurun Resmi

2008-10-12T17:00:00.000+03:00

Bugünlerde varım ama yokum, dinliyorum ama anlamıyorum, düşünüyorum ama bir yere varamıyorum, bakıyorum ama göremiyorum… Uyuyorum ama dinlenmiyorum, uyanıyorum ama ayılamıyorum…

Uzun zamandır olmam gereken her yerde hem var hem de yok olmuşken, yazmam gereken köşem niye boş kalsın?...

Birkaç satır ve bir “huzur” resmiyle ses vereyim dedim, güllük gülistanlık, şöyle denizli, bulutlu, ağaçlı, kuşlu, kelebekli, böcekli bir huzur resmi ararken unuttuğum bir hikaye çıktı karşıma…

Günlerden bir gün halkı tarafından çok sevilen bir kral huzuru en güzel resmedecek sanatçıya büyük bir ödül vereceğini ilan eder. Yarışmaya çok sayıda sanatkar katılır. Günlerce çalışır, birbirinden güzel resimler yaparlar. Sonunda eserleri saraya teslim ederler.
Tablolara bakan kral sadece iki resimden hoşlanır. Resimlerden birinde sükunetli bir göl vardır. Göl, bir ayna gibi etrafında yükselen dağların görüntüsünü yansıtmaktadır. Üst tarafta pamuk beyazı bulutlar gökyüzünü süslemektedir. Resme kim baksa, onun mükemmel bir resim olduğunu söylemekten kendini alamaz.
Diğer resimde de dağlar vardır ama engebeli, çıplak dağlar. Üst tarafta öfkeli gökyüzünden yağmur boşanmakta, şimşekler çakmaktadır. Dağın eteklerinde ise köpüklü bir şelale çağıldamaktadır. Kısaca resim hiç de huzurlu görünmemektedir.
Fakat, kral resme bakınca şelalenin ardında, kayalıktaki çatlaktan çıkan minnacık bir çalılık görür. Çalılığın üstünde, anne bir kuşun örttüğü küçük bir kuş yuvası gözükmektedir. Kulakları sağır eden bir gürültüyle akan suyun orta yerinde, anne kuş yuvasını kurmakla meşguldür.
Ödülü ikinci resim kazanır. Kralın açıklaması şöyledir: “Huzur, hiçbir gürültü veya sıkıntının olmadığı yer demek değildir. Huzur, bütün bunların içinde bile, kalbimizin sükun bulmasıdır”.

Bu Bayram

2008-09-28T18:19:00.000+03:00

İftarı, sahuru, pideyi, güllacı gönderip, sevgili Ramazan’ı uğurlamaya, tatlı bayramı karşılamaya çok az kaldı.

Ramazan boyunca gazete sütunlarında, haber bültenleri dahil pek çok televizyon ve radyo programında orucu bozanları, bozmayanları, iftarda yenecekleri, sahurda yenmeyecekleri ezber ettik. Ramazan bitti gitti ama malzeme tükenmedi şükür, önümüzdeki birkaç gün de bayram perhizi var.

Misal, bayramda azar azar yemek, mideleri yormamak gerekmiş!

Misafirlikte ikram edilen her tatlıyı tüketmemek, hamur tatlıları yerine daha sağlıklı olan sütlü tatlıları ve meyveleri tercih etmek daha doğruymuş, olacak iş mi, mis gibi ev baklavaları dururken elma yemek olur mu? :)

Baklavasız, böreksiz, dolmasız, sarmasız, çikolatasız, şekersiz, çaysız, kahvesiz bayrama bayram denir mi? :)
Eş, dost, konu-komşu, akrabayı gezmeden, el öpmeden, hediyeleşmeden, cepleri harçlık ve şekerle doldurmadan da olmaz bayram dediğin. Evimizden şekeri, çikolatayı, cebimizden bozuk parayı eksik etmeyelim bu bayram.

Tekerleme gibi bir mesajı rehberimizdeki herkese topluca göndermek yerine kontörlere kıyıp uzaktakilere sesimizi duyuralım mutlaka, ille de yazacaksak yazdıklarımız okuyana özel olsun.

En yakınımızdakilerle hediyeleşelim. Sürprizleşelim bu bayram:)

Aramızda olmayan, sonsuzluğa kavuşan sevdiklerimizin eline dualarımızla dokunalım.

Hayırlı, huzurlu, bereketli, neşeli, muhabbetli, çoluk-çocuklu, bol harçlıklı, baldan tatlı bir bayram diler, büyüklerimin ellerinden, küçüklerimin gözlerinden öperim:)

Hoşçakal sevgili Ramazan, on bir ay sonra kavuşmak dileğiyle…

Bir Varmış Bir Yokmuş

2008-08-21T16:25:00.000+03:00

Gittim,
Gezdim,
Gördüm,
Geldim.

Çok konuştum,
Çok dinledim,
Çok okudum.
Görmediğim yerler gördüm,
Bilmediğim insanlar tanıdım,
Hikayeler dinledim…

Dinlendim.

Anılar edindim,
Üzerine hayaller serpiştirdim,
Sözcükler biriktirdim,
Cümleler dizdim.

Yazmayı özledim…

Sayfalar dolusu yazmak, “an”ı satırlara bağlamak istedim.

Ama yazamadım, hep erteledim…

Eteğimde biriken taşları saklayabilirim sandım,
Birikenler dökülüp saçıldı, dağıldı...
Çoğunu yitirdim…
Aradım bulamadım,
Yerine yenilerini toplayamadım…

Gittim,
Gezdim,
Gördüm,
Geldim.

Dağınık bıraktıklarımı olduğu gibi,
Derli toplu olanları karmakarışık buldum…

Bir ona koştum bir buna,
Yoruldum.

Tatil tatil dediğim, bütün bir yıl beklediğim,
Yaşandı, bitti…
Çoook uzak diyarlarda, dağlar ardında kaldı.

Huzurlu Tatil Çizelgesi

2008-06-23T15:24:00.000+03:00

Son bir iki yıldır tatiller benim için bilgisayar ve cep telefonundan kaçış günleri haline geldi.

Beynimi, boynumu, sırtımı, parmaklarımı, gözlerimi, kulaklarımı dinlendirmek, elektrik akımlarından mümkün olduğunca uzak kalmak için maksimum çaba harcıyorum.

Bütün bir yıl boyunca rutinleşen işlerden sıyrılıp fırsat bulamadıklarıma el atmak istiyorum…

Önem sırasında gerilere düştüğü için okuyamadığım kitapları okumak. Her ay önce posta kutusunda, sonra kütüphane çekmecelerinde bekleşen dergilerimi didik didik etmek…

Yıl boyunca yazamadığım günlüğümü geriye dönük doldurmak. Ve bir şekilde geçen günlerin muhasebesini çıkarmak…

Aynı güneşi, aynı ayı, aynı yıldızları farklı bir yerden izlemek.

Daha önce gezip görmediğim bir yerde cennet memleketimin kokusunu içime çekip, bu topraklar üzerinde dünyaya geldiğim için bir kez daha şükretmek.

Tatile yan gelip yatmak için değil, tebdil-i mekan için, ufkumu açmak için, rutinleri kırıp yeniliklerle tanışmak için çıkıyorum ben.

Çocuklarımın da tatili yan gelip yatma, hiçbir iş yapmama, hiçbir işe yaramama, yatıp kalkıp, yiyip içip zaman tüketme eylemi olarak algılamalarını istemiyorum.

“Bir işten yorulduğunda başka bir işe koyul” diyor Kur’an. (İnşirah:7)

Boş durarak sadece uyuşuyor insan, dinlenmek farklı bir şey. Çocuklarıma bolca boş zaman sunarak dinlendiremem biliyorum. Aksine yorarım, bunaltırım. Doyumsuzlaştırır, huysuzlaştırırım.

Bu tatil de yapacak çok işimiz var bizim ailece, sağlıkla dönüp yazmak kısmet olur inşaallah.

Tatil için ayrıntılı planlar oluşturdum, planlarımı listeler, çizelgeler halinde kağıtlara döktüm:) Bu kağıtlarda yanımıza alınması gereken eşyadan tutun, olumlu-olumsuz davranışların karşılığında başa geleceklere kadar pek çok konu var:)

Ben listeler yapmayı çok seviyorum. Alt alta maddeler yazmaya, maddelerin başına renkli kalemlerle değişik manalara gelen yıldızlar, artılar, eksiler koymaya, ayrıntılı çizelgeler oluşturmaya bayılıyorum.

Tatile çıkarken yanınıza almanız gerekenleri herhangi bir arama motoru yardımıyla fazlasıyla bulabilir, kendinize uygun seçeneklerden kendi listenizi oluşturabilirsiniz.

Bir hizmet de benden size, hiçbir arama motoru çıkarmaz karşınıza bu “huzurlu tatil” çizelgesini, kıymetimi bilin:) Birinci tabloda isminin yanına çizik alanların cezalarını, ikinci tabloda isminin yanına yıldız alanların ödüllerini kendi şartlarınıza göre uyarlayabilirsiniz:)

Hepinize huzurlu tatiller dilerim...

Kısacası Teşekkür Ederim Ben Sana :)

2008-06-16T13:56:00.000+03:00

Teşekkür ederim;
Beni bulduğun,
Yoluma çıktığın,
Yoldaşım olduğun için…

Teşekkür ederim;
Beni satır satır okuduğun,
Öğrendiğin,
Anladığın için…

Teşekkür ederim;
Ellerimi tuttuğun,
Gözlerime baktığın,
Sözlerime kulak verdiğin için…

Teşekkür ederim;
Güler yüzün,
Yufka yüreğin,
Sonsuz sabrın için…

Çok Teşekkür Ederim;
Sekiz yıl önceki bugün, buruk bir anı olarak içimde durmadan sızlanırken,
Geçen yıllar boyunca verdiğin huzur, mutluluk ve güvenle sızımı dindirdiğin için…

Teşekkür ederim;
“Benimle evlen” dediğin gün verdiğin sözleri unutmadığın,
Arkandan geldiğime pişman etmediğin,
Yüzümü yere düşürmediğin için…

Velhasıl;
Teşekkür ederim ben sana;
Güzel çocuklarımız,
Huzurlu yuvamız,
Gerçek bir aile oluşumuz için…

Özel Teşekkür !
Haftanın beş günü sevmediğin sebzeleri yediğin,
Yedikten sonra da beğendiğini söylediğin için teşekkür ederim:)

18…28…38…48…58……e

Hep birlikte…
Sevgiyle…
Sağlıkla…
Mutlulukla…

Hafıza Kaybı

2008-06-06T14:39:00.000+03:00

Unutmaktan bahsediyorum bu ara durmadan. Neleri unuttuğumdan…

Anahtarlarımı dışarı çıkarken evde, eve girerken kapının dışında unutuyorum …

Kahvaltıyı hazırlıyorum, çayı demlemeyi unutuyorum…

Yemeğin altını, buz dolabının kapısını açık unutuyorum …

Kek hamuruna kabartma tozu koymayı her seferinde unutuyorum…

Çamaşır makinasına çamaşırları atıp yıkamayı başlatma düğmesine basmayı unutuyorum …

İlaçlarımı içmeyi unutuyorum …

Bir şey lazım mı diye arayan beye evde bir dilim ekmek kalmadığını söylemeyi unutuyorum …

Bazı eski tanıdıkların isimlerini unutuyorum… Yolda karşılaşıp, kucaklaştığımız oluyor, ayaküstü sohbet edip telefon numarasını telefonuma kaydedene kadar düşünüyorum, taşınıyorum sonunda isim kısmına “?” yazarak kaydediyorum. Rehberimde “?” diye kayıtlı kişilerin sayısı arttıkça artıyor.

Yeni taşınan komşuya ilk ziyaretimde ismini sormayı unutuyorum, sonra da sormaya utanıyorum :)

Ya da komşuların içinde bolca bulunan Nazmiye, Bedriye, Fikriye, Hayriye, Nuriye’lerden hangisi hangisidir hep unutuyorum :)

En sevdiğim filmi/diziyi/programı izlerken reklam arasında kanal değiştirip izlediğim kanalı tekrar açmayı unutuyorum… Bu şekilde yarısından sonrasını izleyemediğim program az değil…

Tarihi yazarken hangi yılda olduğumuzu unutuyorum…

Unutmayayım diye notlar aldığım kağıtları okumayı unutuyorum…

Bütün bu saydıklarıma unutkanlık mı demeli, dalgınlık mı emin değilim. Adı her neyse, peşinizden koşturan “üstün sorumluluk sahibi bir şahsiyet” yoksa (ki Allah’a şükür bende var bir tane) yandınız demektir :)
Neden unutuyorum diye düşünüyorum bu kadar çok şeyi unutunca. Sebep mi denir yoksa bahane mi bilmem ama birkaç şey var hafızamı(zı) dumura uğratan.

En birinci sebep yapışık yaşadığımız “cep telefonu, bilgisayar, televizyon” üçlüsü.

İkincisi; çoluk çocuk, ev işleri, iş işleri, iç işleri, dış işleri derken yirmi dört saate sığdırılması olanaksız onlarca işi annelerin gücü adına bitirme telaşı…

Bence bir başka sebep de; bilgisayar, televizyon, kitap, dergi, gazete, yetkili şahıslar, bilir kişiler ve çok bilmiş kişiler tarafından sürekli bilgi yükleniyor olmak…

Beynin bir görevinin de unutmak olduğunu söylüyor bilim adamları. Unutmak sayesinde yeni bilgiler öğrenebiliyormuşuz. Beyin, şaşmaz bir yöntemle gereksiz bilgileri eliyormuş.

Eliyor da elediği gerekli mi gereksiz mi kime soruyor da eliyor :)

Unutabilmeye can attığım onca şey arasında neden kek hamuruna kabartma tozu koymam gerektiğini, hafızamdan silmek için dünyaları vereceğim onca kişi varken neden eski bir arkadaşımın ismini eliyor benim bu beynim??? :)

Havamız Olsun !

2008-05-21T22:38:00.000+03:00

Çok küçüğüm daha… Dört ya da beş yaşlarında…

Her bayram, her tatil kabus! Otobüse binilecek, İzmit’e anneannelere gidilecek… Anneannenin yanında olmak iyi, hoş da yolculuk ne olacak?

O zamanın havalandırma dahil hiç bir konforu olmayan şehirlerarası otobüsünde iki buçuk saat kadar ağlayarak, öğürerek, kusarak, kolonyalı mendil koklayarak yolculuk yapılacak.

Her yola çıkışta inşallah yakınımda biri sigara içmiyordur diye dualar edilecek…

Önünde, ardında, sağında, solunda sigaranın birini yakıp diğerini söndüren adamlara (!) bir şey demeye gör. “Beğenmiyorsan taksiye binersin kardeşim” küstahlığıyla başlayan tartışmaların bini bir para…

Yıllarca devam eden bu eziyet bilinçaltımda nasıl bir hasar bıraktıysa şuan “uçak gibi” dediğimiz, pırıl pırıl otobüslerde bile midem bulanır benim, sigara kokusu duyarım sanki, içim kalkar, canım sıkılır…

O yıllarda o kadar nefret ettim ki bu kokudan en yakın arkadaşlarım tiryaki olmuşken ben hiç denemedim. Merak etmedim.

Sigara içen bir adamla asla evlenmem dedim daha evlenmeye çok varken… Çok şükür yine sigarayı hiç denememiş akıllı bir adamla evlendim:)

Bizim evimizde hiç sigara içilmemişti, ben de evlendim evimde içirmedim. En yakın arkadaşlarıma bile ya balkonu ya sokak kapısını gösterdim.

Şimdi en çok sevinenlerden biri benim “Sigara Yasağı”nın genişletilmesine.

İnanılır gibi değil ama kişisel özgürlüklerinin kısıtlandığından bahsedenler var:)

Siz benim en birinci özgürlüğüm olan, “yaşama”, “nefes alma” hakkıma tecavüz etmişken hangi özgürlükten bahsediyorsunuz!

Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumu verilerine göre, Türkiye'de her gün ortalama 15 milyon paket sigara tüketiliyor. Son 10 yılda ülkemizde tüketilen sigara miktarı 1 trilyon 95 milyar 700 milyon adede ulaştı. Ülkemizde insanlar sigaraya günde 45 milyon 205 bin YTL ödüyor. Sigara için kişi başına yapılan ortalama harcama ise 233,8 YTL.

Türkiye'de 17 milyon sigara tiryakisi bulunuyor. Tütüne harcanan para ise yılda 15 milyar dolar. Maddi kayıpların yanında yılda 100 binin üzerinde insan sigaraya bağlı hastalıklar yüzünden erkenden hayatını kaybediyor. Duman yüzünden kolu ve bacağını kaybedenler kervanına her gün yenileri ekleniyor. 4 binin üzerinde zehir taşıyan sigara 10 ayrı organda kanser yapıyor. Sigara bu haliyle Çernobil nükleer santralinden daha fazla hastalık saçıyor.

Dehşete düşüyorum bütün bu veriler karşısında!

Bu yasağın en sıkı takipçilerinden biri olacağım. Tahmin ediyorum ki çok kişinin canını yakacağım:)

Kırk yılda bir dünya kadar para döküp ailemle nezih bir yerde, keyifli bir yemekte, birden başımda dönen sigara dumanıyla tadım tuzum kaçarken, kendim bir yana küçücük çocuklarımın yediğine içtiğine nikotin karışmışken, işletme sahipleri üç kuruş için sigara içene değil de bana idare etmemi salık verirdi. Ama sonunda gün oldu devran döndü:)

Çok değil daha geçen hafta Bursa’nın en ünlü, en şık pastanelerinden birinde eşimle baş başa pazar kahvaltısı yaparken, mis gibi çayımın kokusuna pis sigara dumanı karıştıranlar, onlara göz yumanlar, ricamızı kulak ardı eden yetkililer yaktım sizi:))))

İnsanlar nasıl şehirler arası otobüslerde sigara içmemeye alıştıysa, şimdi genişletilen yasak alanlarda içmemeyi de öğrenecekler.

Yıllarca okul koridorlarında elinde sigarayla dolaşan öğretmenler, sadece kendilerine ayrılan odada içebilmeyi nasıl kabullendiyse şimdi bahçe de dahil okul sınırları içinde sigara içmemeye alışacaklar.

Bir umut ışığı doğdu şimdi bana ve benim gibi sağlığının derdinde olanlara. Sağlıklı bir nesil yetiştirebilmek için büyük bir şansa dönüştürülebilir bu yasak diye düşünüyorum.

Gözümüzden sakındığımız çocuklarımız sağlık solusun istiyorsak, nefes almak istiyorsak, herkesten önce biz anneler takipçisi olmalıyız bu yasağın!

Ey aktif içiciler gözüm üzerinizde, takipteyim haberiniz olsun:)

Ah Anneciğim...

2008-05-11T20:36:00.000+03:00

Anneciğim sen benim için her şeyi yaptın.
Gelecekte ben de sana her şeyi yapmak istiyorum.

Sen bana ne istersem aldın.

Ben de gelecekte sana ne istersen alacağım.

Sen beni doğurdun.

Sen beni büyüttün.

Sen olmasaydım ben bu dünyaya gelemezdim.

Geçen yıl ilk “gerçek” anneler günü hediyemi almıştım, bu yıl da ilk anneler günü mektubum geldi büyük kuzumdan:)

Böyle bir mektup karşısında her anne ne yaparsa ben de onu yaptım... Okudum ağladım… Ağladım okudum… Sonra gözlerimi sildim… Yine ağladım:)

“Acıklı bir şey yazmamıştım ki ben!” diyerek elimden alıp bir kere de kendi okudu kuzum Türkçe dersinde yazıp, öğretmeninden aferin aldığı mektubunu. Anlam veremedi gözümün yaşına…

Dünyalar kıymetlisi bu mektubu okurken neler neler geçti aklımdan… Hangi birine ağlıyorum ben de karıştırdım…

Küçükken annelerimize verdiğimiz sözler geldi.

Biz büyüdükçe hafızamızdaki yeri küçülen sözler…

Hiç unutmuyorum orta okul birinci sınıftaydım, bir tatlının ismi konusunda arkadaşlarımla fikir ayrılığına düştük ve sonunda iddiaya girdik. Peki kime soracağız dedi biri, ben de “anneme soralım!” dedim. Hepsi birden güldüler, alay ettiler. Halbuki benim için hala en bilgili, en yetkili kişi oydu…

Bilgilerimizi çoğalttıkça annelerimize soracaklarımız eksildi…

Etrafımızdakiler arttıkça biz annemizin etrafından eksildik…

Gün oluyor devran dönüyor…

Ana kuzuları kendi kuzularını alınca kucağına bir parça anlamaya başlıyor “anne olunca anlarsınlar”ı…

Ah anneciğim, ikimiz de hem evladız hem anne. Anlarız artık dilimizi, biliriz birbirimizi… Acıyan yerlerimizi ve onların merhemini…

Anne yanımız evladımızın sağ ve sağlıklı oluşu, evlat yanımızsa annemizin arkamızda duruşuyla mutlu…

Ard arada yürüyoruz şimdi, evladımız önümüzde, annemiz ardımızda…

Evladın peşi sıra koşsak da durmaksızın, arada başımızı çevirip bakıyoruz, güvendiğimiz dağ hep yerinde kalsın istiyoruz…

Sen hala benim ardımdayken ve ben hala sana yaslanmaktayken, seni ne çok sevdiğimi söyleyebilmek ne şans!

Ah anneciğim bilsen ben seni nasıl seviyorum… 50. yazımı sana armağan ediyorum:)

Benim Hala Umudum Var

2008-05-04T11:21:00.000+03:00

Evet itiraf ediyorum yazacak bir konu bulamadım.

Aklımda olanları konulara ayıramadım…

Ayırdıklarımı derleyip toparlayamadım…

Şarkılar dinledim, kitaplar karıştırdım, fotoğraflara baktım…

Gecenin ilk vakitleri oturduğum masamda sabahın kapısına dayandım fakat diyecek söz bulamadım.

Yazamayışımın nedenini de aradım, işin içinden çıkamadım. Demişler ya sebebi yok bahanesi çok, işte tam da öyle…

Size Müşo’mu anlatayım en iyisi:) Kendisi anneannemin bana geçen yıl hediye ettiği bir saksı çiçeği olur.

Evde saksı çiçeklerinden, özellikle sadece yeşil yaprak verenlerinden çok hazzetmeyen ben, anneannemin hediyesidir diye pek bir sahiplenmiştim bu Müşo’yu. Özel bir ilgi ve bakımla benden beklenmeyecek kadar güzel büyüttüm çiçeğimi.

Gel gelelim geçtiğimiz ocak ayında evimdeki tadilat sonrasında bir de baktım ki, zavallımın tüm yaprakları donup çürümüş:( Geride ne bir dal ne bir sağlam yaprak kalmış.

Çaresiz çürüyen dalları dibinden kestim içim acıya acıya. Toprağını açtım baktım kök de yok, sadece bir iki santim kadar kuru bir dal… Kıyamadım, o dalı çıkarmadım toprağın içinden, ne attım ne üzerine başka bir çiçek diktim. Üstelik diğer çiçeklerimi sularken bu boş saksıyı susuz bırakmadım.

İyi ki ümidi kesmemişim!

Geçen sabah yine su vermek için başına gittiğimde bakın ne gördüm:)

Boş bir saksıyı aylarca suladıktan sonra bir sabah beni karşılayan bu küçük yapraklar içimdeki ümit tomurcuklarını da patlattı birer birer…

Ümidi kestiğim arkadaşlarım, işlerim, planlarım… Hepsi yeşerdi, canlandı… Daha fazla suyla; daha fazla emekle, daha fazla sevgiyle daha fazla ümitle besleme isteği doldurdu içimi…

Dinle(n)me listemde yoktu çok sevdiğim o Mahzar Alanson şarkısı, aradım buldum, ekledim, dinledim, dinlendim…

Benim hala umudum var

İsyan etsem de istediğim kadar

İnat etsem bile

Bırakmazlar sahibim var...

Benim hala umudum var

Seviyorlar bazen soruyorlar

Hayran hayran seyret

İster katıl, ister vazgeç...

Güzel günler, bizi bekler

Eyvallah dersin olur biter

Güzel günler, bizi bekler

Eyvallah dersin geçer gider...

Dur Yolcu !

2008-04-22T14:18:00.000+03:00

Dur yolcu, bilmeden gelip bastığın,

Bu toprak, bir devrin battığı yerdir.

Eğil de kulak ver, bu sessiz yığın,

Bir vatan kalbinin attığı yerdir!…

Bu ıssız, gölgesiz yolun sonunda,

Gördüğün bu tümsek Anadolu’nda

İstiklal uğrunda, namus yolunda,

Can veren Mehmed’in yattığı yerdir!

Bu tümsek, koparken büyük zelzele,

Son vatan parçası geçerken ele,

Mehmed’in düşmanı boğduğu sele,

Mübarek kanını kattığı yerdir!...

Düşün ki haşrolan kan, kemik, etin

Yaptığı bu tümsek, amansız, çetin,

Bir harbin sonunda bütün milletin,

Hürriyet zevkini tattığı yerdir!...

Necmettin Halil Onan

Önceki yazımda Çanakkale gezimizin tatsız bir bölümünü anlatmış keyifli ayrıntıları bu haftaya saklamıştım.

Geçtiğimiz hafta sonu eşimin okulunun düzenlediği geziye iki kuzumuzla birlikte katıldık.

Önce korktum doğrusu beş altı saatlik yola biri yedi yaşında diğeri bezden yeni kurtulmuş, iki buçuk yaşında, iki çocukla çıkmaya. Yolun uzunluğu bir tarafa, gezi günübirlik olduğu için program çok yoğundu ve tüm gün yürünmesi gerekecekti.

Diğer yandan iki kuzumun da bitip tükenmeyen Çanakkale merakı, ilgili tüm film, çizgi film ve dizileri yalayıp yutmuş olmaları…
Büyük kuzumun iki yıldır hava durumunu izlerken Bursa’dan önce Çanakkale’ye bakıp askerler ne yapıyor acaba diye dertlenmesi, küçük kuzumun evdeki beş litrelik su şişelerini Seyit Onbaşı gibi sırtlanma çalışmaları…
Bugün üniversite mezunu pek çok kişinin bilemeyeceği Çanakkale Savaşı ayrıntıları, savaşa giren devletlerden tutun da düşman zırhlılarının isimlerine kadar bilgi sahibi olmaları, zaferin önemli kahramanları ve onlarla ilgili hatıralar gibi pek çok konuda söyleyecek sözleri olması…

Vel hasıl o kadar hevesli ve o kadar donanımlıydılar ki her şeyi göze alıp çıktık yola. Yorulduğumuz yerde oturur bekleriz demiştim ama şükür ki korktuğumuz başımıza gelmedi, hiçbir yerden kusur kalmadık:) Çok sakin ve keyifli bir yolculuk, çok faydalı bir tecrübe oldu hepimiz için.

Birlikte yola çıktığımız lise öğrencilerinden çok daha bilgili, saygılı ve duyarlıydı benim küçük kuzularım bu topraklara, tarihine, şehitlerine, atalarına karşı…

Bir yandan bilgi, duygu, saygı yoksunu yeni nesil için içim yanarken diğer yandan kendi evlatlarımın milli manevi değerler konusundaki olgunluğuyla gurur duydum.

Ümitsizlik arkamda, ümit ışığı önümde yol aldım bu her karışında mücadele, her karışında iman, her karışında özgürlük, her karışında vatan kokan topraklarda.

Şu topraklardan hala kemikler, dişler çıkıyor, burası başlı başına bir şehitlik diye işaret edilen yerlerde “anneciiimm kemik miii? diye şımarıklığın ve duyarsızlığın zirvelerini zorlayan hanım kızımıza (!) üzüntüm, aynı sözleri büyük bir ciddiyetle dinlemekte olan yedi yaşındaki oğlumun verdiği iç huzuruna karıştı içimde…

Yavuz'un Devesi

2008-04-15T14:13:00.000+03:00

YUSUF’UN DEVESİ*
Yusuf, Diyarbakır'da zengin bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelmişti. Babası o mahallenin ağası olarak bilinir, herkesin yardımına koşmak için elinden geleni yapardı.
Yusuf'un anlattığına göre kendisi henüz beş yaşındayken evlerinin civarına bir derviş gelmiş ve bir duvar dibinde mekân tutmuştu. Yusuf'un babası:
-"0'na bakmak bize düşer, diyordu. Ama incinmemesi için, ihtiyaç duyduğu şeyleri sakın hizmetkârlarla göndermeyin."
Derviş babaya yemek götürmek, artık Yusuf'un işiydi. Küçük çocuk, ilk önceleri tereddüt ettiği bu işten daha sonraları büyük bir lezzet almaya başlamış ve yaşlı adamla derin bir gönül bağı kurmuştu. 0'nunla yaptığı sohbetler, çocuk yaştaki Yusuf'un kalbinde bahar çiçekleri açtırıyordu.
Derviş baba bir gün:
-Yusuf, dedi. "Sana bir deve yapayım, ister misin?"
Bir çocuğun böyle bir teklife "hayır" demesi mümkün değildi. Yaşlı adam bunu bildiği için isteklerini şöyle sıraladı:
-Evden sana verilen fındık, üzüm ve leblebi gibi çerezlerden küçük bir kısmını bana getireceksin. Ve bunu da kimseye söylemeyeceksin. Fakat bana getireceğin şeyler, sadece sana verilenlerden olmalı. Sağdan soldan bulup aldıklarınla deve yapılmaz. Yusuf bu işin gizli olmasından da hoşlanmıştı.
Her getirdiği çerezden sonra:
-Devem yapılıyor mu? diye soruyor ve Derviş Baba'dan;
-Elbette, cevabını alıyordu. Getirdiğin her bir çerez, devenin bir başka yanını oluşturuyor. Günler birbirini kovaladı ve Yusuf'un sabrı tükenmek üzereyken, beklediği müjde geldi: -Deve tamamlandı Yusuf, sadece gözleri kaldı. Eğer iki badem getirirsen, bu iş biter.
Yusuf, sabaha kadar sevinçten uyuyamadı ve bir kenara depoladığı leblebileri bademlerle değiş-tokuş ederek Derviş Baba'ya koştu. Ancak yaşlı adam, derme çatma kulübesinde o akşam vefat etmişti.
Cenaze işlerini yine Yusuf'un babası üstlenmiş. 0'nu küçük çocuğun gözyaşları arasında yakın bir mezarlığa defnetmişler.
Aradan 12 yıl daha geçmiş ve Yusuf delikanlı olmuş. Ne yazık ki şizofreni adı verilen hastalığa da bu yaşlarda yakalanmış. Yıl, 1910-15 civarı olduğundan, hastalık çok kısa sürede öldürücü bir hâle dönüşüyormuş. Yusuf'un babası zengin olduğu için, yavrusunu ilk önce İstanbul'a, daha sonra da Paris'e götürmüş. Ama verilen cevap her yerde aynı olmuş:
-"Bu hastalığın tedavisi henüz mümkün değil. Maddi imkânlarınız iyi olduğuna göre, Yusuf'u İstanbul'daki akıl hastanesine yatırabilir ve 0'na bir bakıcı tutabilirsiniz. "
Yusuf'un babası denilenleri aynen yapmış ve bir bakıcıya 2 altın maaş bağlayıp oğlunu, sık sık ziyaretine gitmiş. Ancak 6 ay sonra Yusuf iyice ağırlaşmış ve kendisi diğer hastalardan tecrit edilip ölüme terk edilirken, babasına da "Oğlunuzun kurtulma ümidi kalmadı" diye telgraf çekilmiş.
Yusuf, bundan sonrasını şöyle anlatıyordu:
-Kırk derecenin üzerinde bir ateşle kıvranırken, kendimi korkunç bir çölde görüyordum. Güneş her zerremi ayrı ayrı kavuruyor ve yangın yerini andıran kızgın kumların üzerinde sürünürken, bir damla suyun hasretiyle kıvranıyordum. Öleceğimi anlayıp son bir defa daha ufuklara baktığımda, gördüklerime inanamadım. Çocukluğumun Derviş Babası yularını tuttuğu bir deve ile birlikte bana doğru geliyordu. İyice yaklaştığında:
-Yusuf'um, evlâdım, dedi. "Deven hazır binebilirsin."
Yattığım yerden güçlükle doğrulup onun yardımıyla deveme bindiğimde, susuzluğum ve hastalığım bir anda geçmişti. 0 anda gözümü açmış ve:
-Ben neredeyim? diye sormuşum.
Etrafımdaki bakıcı ve doktorlar, iyileştiğime asla inanamıyordu. Çünkü şizofreni ile zatürreeden kurtulmuş, dünyaya sanki yeniden gelmiştim. Yusuf, başından geçen bu hâdiseyi anlatırken bir çocuk gibi ağlıyor ve:
-"Derviş Baba, kalp gözüyle başıma gelecekleri hissetmiş ve bunun için de "Sadaka Ömrü Uzatır" hadisinden yardım istemiş olmalı. diyordu. Bu yüzden sadece bana âit olan çerezleri isteyerek bana sadaka ibadeti yaptırdı. Ve ömrümün ziyadeleşmesine sebep oldu."
* Onk.Dr. Haluk Nurbaki'nin hatıralarından. (1924-1997)

Bu hikayeyi okuyalı yıllar oluyor, bir ilk okuduğumda gözümden yaşlar gelmişti bir de hafta sonu yaşadığım korkulu olayı bu hikayeyle ilişkilendirdiğimde…

Hafta sonu eşimin okulunun düzenlediği Çanakkale gezisine katıldık çoluk çocuk, maaile…

Cuma gece yarısı yola çıktık, günün ilk ışıklarıyla birlikte Eceabat’a vardık. Gezinin ayrıntılarını daha sonra anlatacağım.

Öğleye doğru artık iyice yorulmuş, yolun kenarına oturmuştuk kuzucuklarımla… Yeşilliklerin üzerinde, serin bir ağacın gölgesinde, yolun karşısında duran otobüsümüzün kalkmasını bekliyorduk.

Beklediğimiz işaret geldi, gidiyorduk.

Bir anda oldu!

Bir baktım küçük kuzum yola fırlamış, tişörtünün yakasından yakalayıverdim ama kurtuldu elimden, bir daha uzandığımda kocaman bir otobüsle aramızda yarım metre var mıydı bilmem…

Son bir hamleyle küçük kuzumu kucaklayıp kendimi kenara attığım sırada otobüs geçti kaçtığımız yerden:( Saniye değil, belki saliseden kısaydı düşünmesi bile korkunç olan o kazayı atlatışımız.

Kuzum her şeyden habersiz yolculuğa devam etti, bense elim ayağım titreyerek, “ya yakalayamasaydım”lar beynimde uçuşarak bitirdim geziyi.

Biraz sakinleştiğimde zihnimde flaşlar patlamaya başladı. Bir önceki gün, Cuma yani, her Cuma sabahı olduğu gibi, kuzucuklarım babalarının elini öpüp Cuma harçlıklarını aldılar. Normalde koşarak kumbaraya atan küçük kuzum o gün öğlene kadar elinde gezdirdi harçlığını.

Öğle uykusuna yatarken yine kumbarasına atmak istemeyince, (elimize geçen bozuk paraları biriktirip her ay sonunda bir ihtiyaç sahibine verdiğimiz) sadaka kutumuza atmasını söyledim, koşarak gitti, parasını sadaka kutusuna attı.

Kuzum minik elleriyle kendi sadakasını verdi!

Yusuf’un devesi oldu Yavuz’un devesi…

Rabbim o sadakanın hatrına kuzumu bize bağışladı!

Şükürler olsun!

Rabbim hiç birimize evlat acısı tattırmasın!

Sevgiler…

NOT:
KUTLU DOĞUM HAFTASI’ndayız.
Karanlığın en karasında Nur olarak doğup, yüzyıllardır yolumuzu aydınlatan, tüm sözleri, tüm yaşantısı; hayatı kullanma kılavuzumuz olan Sevgili Peygamberimize sonsuz selamlar olsun…

Çikolata

2008-04-14T19:17:00.000+03:00

Geçen yıl bu zamanlar okumuştum sırf adı “Çikolata” olduğu için aldığım kitabı। Hatta bunu kitapçıya söylediğimde bana kitapla birlikte çikolatalı gofret vermişti:)

Küçük bir Fransız kasabasına yerleşip, küçük kızıyla yeni bir hayat kurmaya çalışan sıra dışı bir kadının hikayesiydi Joanne Harris’in “Çikolata”sı.

Kasabaya açtığı çikolata dükkanı, inatçı komşularıyla birlikte okuyucuyu da büyülüyordu.
Olaylar dumanı üzerinde sıcak kakao, bademli ezmeler, fondonlar, mokalar, espressolar, kremalı kahve bisküvileri ve daha bir dolu büyülü lezzet eşliğinde akıp giderken ben de eriyordum sayfalar arasında:)
Bir yandan da resmini çiziyordum hayalimde o küçük çikolata dükkanının; raflardaki kavanozları, renkli kutuları, parlak kurdeleleri, göz alıcı vitrini, kırmızı kepenkleri, penceredeki sardunyaları ile…

Ve…
Dün akşam kendimi, hayalimde çizdiğim bu resmin içinde buluverdim:)
Bursalı Anneler’den bir grupla katıldığımız çikolata etkinliğinde, Pasto’da, elimin altında çikolatalar, fındık, fıstık, bademler, çeşit çeşit ezmeler, reçeller, şekerlemeler, dondurmalar…
Çikolatayı tadıyla, kokusuyla, sıcaklığıyla yaşadım…
Elimde, çikolatalarımı doldurduğum kutular,
İçimde bayılana kadar yediğim çikolatanın hafifliğiyle döndüm evime.

Küçük bir mola oldu…
Acıların arasında tat oldu…

Merdiven çıkarken durup soluklanmak gibi…
İki ders arasında çalan zil gibi…
Kapı önü sohbeti gibi…
Akşamüzeri bir kenara kıvrılıp on dakika kestirmek gibi…
Temmuz sıcağında yürürken bir ağaç gölgesinden geçmek gibi…

Hayatın kargaşasında kucağa alınan bebek gibi…
Hayatımın en yorucu zamanında kucağıma aldığım ilk bebeğim gibi…

Vel hasıl pek iyi geldi bana…

Yazmak, irdelemek, deşmek, sorgulamak demek ya her yaşadığını; acıyı, tatlıyı…
Tatlı yemekten içim fena olmuş, yine Pasto’dan aldığım mis gibi köy ekmeğinin arasına peyniri koyup yiyorken düşündüm de…

Dünya tatlısı da olsa tek başına gitmiyor.
Her şey zıddıyla var edilmiş, zıddıyla biliniyor kıymeti de derdi de…
Tek renk, tek çeşit, tek tat diye tutturanlara inat; acıyı, tatlıyı, ekşiyi, tuzluyu birlikte istiyor bünye:)
Birini ne kadar dayatırsan diğerine ihtiyaç o kadar artıyor.

Çikolata zihnimi açtığında düşündüm ben bunları, anlamayanlar için reçetem;
Üç saat aralıksız çikolata-tatlı yedikten sonra bir daha okuna yazım! :)

Sevgiler…
09.04.2008

NOT:
7 yıl önce bugün kucağıma aldığım sabah yıldızım...

Hayatımın en yorucu zamanında kucağıma alıp dinlendiğim bebeğim…
Seni bize nasib edene sonsuz şükürler !

Rabbim acını !

Bahtın açık olsun kuzucuğum…

İşte Şimdi Bahar !

2008-04-04T12:09:00.000+03:00

Acele etmiyorum bahar geldi diye coşmak için ben :)
Nisan ayıyla birlikte başlıyor benim baharım.
Mart dengemi bozuyor çünkü.
Kış mı bahar mı belli değil, ruh hali tutarsız.
Gün hala erken bitmektedir.
Sabah mutlu uyanırsın, öğleden sonra bir kasvet basar.

Kışın ardından Mart’ı da yolladım mı tamamdır!
Baharım geldi çok şükür :)
Nisan benim için güneşli açık günler, balkonda içilen ilk çay demek.
Kahvaltı sofrasında domates, simit demek…
Öğleden sonraları evimi kucaklayan gün ışığı demek.
Bütün işler bittikten sonra günü tüketmemiş olmak, keyifli bir fincan kahve, yanında da bazen komşu, bazen arkadaş, bazen bir film demek.

Nisan benim için balkonlardan uçuşan renk nevresimler, çarşaflar demek.
Başımı pencereden uzattığımda gördüğüm sarılı beyazlı papatyalar, her köşe başından kafasını uzatan yavru kediler demek…

Gökten inen yağmurun yerden havalanan çiçek kokularıyla buluşması demek Nisan…

Ama en çok…
Canım annemin ve güzel oğlumun dünyaya gelişleri demek:)
Benim anneliği ve annemi okumaya başlamam demek…

Nisanın ikinci günü anneciğim, dokuzuncu günü de büyük kuzucuğum yeni yaşlarına merhaba diyorlar.
Dilerim merhaba dedikleri yaş onlara hayır, huzur, bereket, sağlık, mutluluk getirir… Bir de, yüz güldüren, gönül şenlendiren sürprizler :) (?)

Annem; canım, her şeyim, beni herkeslerden çok seven, biriciğim…
Oğlum; ilk göz ağrım, kuzucuğum, herkeslerden çok sevdiğim…

Baharla geldiniz, ne iyi ettiniz de geldiniz, sefalar getirdiniz:)

Maskeli Balo

2008-04-04T12:07:00.000+03:00

İnsanların içinde,
Hep mutlu görünmek istiyor insan.
Hep güçlü… Ayakta…
Hep sakin… Güler yüzlü…
Hep cesur…
Ağladığını gizliyor…
Sinirlendiğini…
En sevdikleri tarafından incitildiğini…
Gözyaşlarını silip yüzünü serinletiyor…

Sinirlendiğinde tırnaklarını avuçlarına, dişlerini birbirine geçiriyor, bağırıp çağıramıyor. Gülümseyerek “rica ederim, önemli değil, peki”lere devam ediyor.

Çocuğu şehrin en kalabalık alışveriş merkezinin en merkezi noktasında ter ter tepinirken omuzlarından tutup silkeleyemiyor da örtüp sesinin yüksek tonlarını “hadi annecim”lerle yürek tüketiyor…

Evde ölümüne inatlaştığı kocasının elini sokakta sımsıkı tutuyor kadın. En gülen fotoğrafları salonun en görünen yerinde çerçeveliyor.

Baş başayken söylense değeri dünyaları devirecek “hayatım, bitanem, güzelim”leri eşi dostu görünce lütfediyor adam…

Ve daha neler…

Kapalı kapılar ardında, bilinmeyen, duyulmayan, görülmeyen dertlerin varlığıyla avutuyor insan kendini.

Bildiğiyle avunuyor, yine de kendini gizliyor. Yazık size bakın bana! Der gibi dolaşıyor:) Kendi mutluluğuna diğerlerinin acısının çokluğunca değer biçiyor.

Evinin pis, dağınık halini kimse görsün istemez ya insan. Zil çalıverdi mi hiç olmadık bir zamanda, çarçabuk toparlayıverir ya üstünü başını ve de ortalığı… Öyle apar topar gizleyiveriyor insan en insani duygularını insandan…

Toparlanamayacak kadar kötüyse pusup kalıyor, açmıyor belki kapıyı!

Halbuki evleri temizlersin kirlenir, toplarsın dağılır! Bir kere de değil, sürer gider böyle.

Kapılarınız kapalıysa sıkı sıkı, kimseler görmez kirinizi pisinizi dert etmeyin!

Açık kapılardan dost da giriyor düşman da… İnsan giriyor kapıdan! Her halinizi herkes görüyor. Daha zayıf, daha aciz, daha yalın, daha insan kalıyor insan.

İnsan insandan insanlığını, yani aciz acizden acizliğini gizleyemez ki!

İnsan insanın aynasıyken, ben senden, sende olanı nasıl gizlerim? Ya da sen benden, bende olanı nereye saklarsın?!

Öyleyse neden bu maskeli balo?

Yaktım gemilerimi
Dönüş yok artık geri
Tak etti canıma bu maskeli balo
Bu maskeli balo
Ve onun sahte yüzleri

2008-03-15T23:48:00.000+02:00

KAHVE RENGİ

Öncelikle ve sevinçle ve heyecanla http://www.bursalianneler.com/ un ilk yaş dönümünü, yeni yaşımızı kutluyorum:)

Yeni yaşımızda yepyeni yüzümüzle çıkıyoruz görücüye:) Başarmanın gururuna, yeninin heyecanını katarak devam ediyoruz yolumuza...
İlk adımları attığımız andan itibaren emeği geçen, ilgisiyle beğenisiyle güç veren herkese sonsuz teşekkürler ediyorum kendi adıma...

Yeni yüzümüzün rengarenkliği içinde "Kahve Rengi" kusur kalmasın diye ben de "Köşe Başı"mı ardımda bırakıp kadim dostum kahvemle, yaşantıma kattığı renkle, tatla, kokuyla, keyifle... İçinde barındırdığı paradoksla, cevapsız sorularla, içinden çıkılmazlıklarla devam ediyorum içe dönük yolculuğumu paylaşmaya...

Kahve Renginin ne renk olduğu, ya da kahvenin ne renk olduğuyla ilgili sayısız tartışma bulabilirsiniz internette... Başlı başına çok da sevimli görünmeyen, hakkında iyi laflar edilmeyen bu renk belki de kahve için var sadece!

Kim bilir? :)

Tıpkı tek başıma bir hiç iken durduğum yerle, yanında durduğum, elini tuttuğum kişilerle, yaptığım işlerle bir ifade bulmam gibi...

Kıymetlimin cancağızı, kuzucuklarımın anneciği, annemin-babamın kızcağızı, kardeşlerimin ablacığı, dostlarımın dostu, bu satırların yazanı, olduğum için varlığım anlamlı. Kahvenin Rengi gibi yani...

Bu haftaki yazıma, yani bir yılı devirdikten sonraki ilk yazıma başlamadan önce bundan bir yıl önce Bursalı Anneler web sitesi için yazdığım ilk yazıyı okuma, "Köşe Başı"ma uğrama ihtiyacı hissettim:)

"Daha dün çocuktum, ne zaman anne oldum…
Herkes bu kadar şaşırıyor mu bilmiyorum yaşadığı hayatın akıp gidişine… Sanki ben duruyorum da başkaları büyüyor.
Ben dünkü çocuğum, bana anne diyor iki küçük kuzucuk!…
Bilmiyorum rüya mı, gerçek mi? Kendime döne döne anlarım belki büyüdüğümü…
Birlikte çocuk büyütmek için geldiğim köşede büyürüm belki ben de:)"

...demişim... demiştim... hala diyorum... büyümeyi, büyürken büyüklenmemeyi diliyorum...

Anladıklarım ya da anlatabildiklerim boş biliyorum; sesimi duyanların aklı kadar, anladığı kadar, -belki de hepsinden öte- niyeti kadar varım... Yani herkes kadar:)

Bu yüzden "ben derdimi de üzüntümü de yalnız Allah'a sunarım!" (Yusuf Suresi/86)

Kalanları da burada yazarım:)

Kahve tadında, kahve keyfinde, kahve kokulu... Hatır kıranlara inat, kızdıklarıma susarak, hatır-gönül kırmayan kelimeler dökmek dileğiyle...

Sevgiler...